reklamlar
Yeni anne babaları en zorlayıcı
bebek davranışı ağlamadır. Anne babalar bebekleri
ağladığında fazlasıyla endişelenip büyük bir panik yaşarlar.
Bu paniğin ilk nedeni anne babaların, bebeğin ne istediğini
anlayıp sorunu çözebilecekleri konusunda kendilerine
yeterince güvenmemeleri, diğer nedeni ise bebeğin
ağlamasından “kızdı, üzüldü, korktu” gibi duygusal anlamlar
çıkarmalarıdır.
Yanlış:
Oysaki bebekler neredeyse 6 aylık olana kadar genel bir
memnuniyet ve genel bir sıkıntı hali dışında bir duygu
yaşamazlar. Yani bebekler derin duygusal nedenlerden ötürü
ağlamazlar. Bebekler açlık, altının ıslanması, yorgunluk,
sindirim sistemindeki sorunlar gibi fiziksel nedenlerle ya
da sizi yanında istediği veya görsel, işitsel, dokunsal
uyaran aradığı için ağlarlar. Erken dönemdeki bu ağlamaların
hiç birinde “kızmak, korkmak, üzülmek, acı çekmek” gibi
duygusal anlamlar yoktur. Ağlama bir bebeğin ebeveynle
iletişim kurma biçimidir. Henüz konuşarak kendini anlatma
becerisine sahip olmadığı için istek ve ihtiyaçlarını size
ağlayarak anlatmaktadır.
Anne babalar ne hisseder?
Çoğu anne baba böyle bir durum karşısında kendisini üzgün,
bir şeyler yapmak zorunda ama yapamadığı için yetersiz,
çaresiz ve kötü hisseder. Hele bir de ağlayan kendi bebeği
olduğunda durum iyice zorlaşır. İşte bu noktada anne
babaların bir bebeğin ağlaması ile daha büyük birinin
ağlaması arasındaki farkı anlaması çok önemlidir.
Doğru:
Bir yetişkin ağladığında bunun sebebi kendisini suçlu,
utanmış ya da üzgün hissetmesi olabilir. Oysa ki bebeklerde
bu türden bir değerlendirme yapmayı sağlayacak, beynin
sofistike mekanizmaları henüz gelişmemiştir. O yüzden
bebeğinizin ağlıyor olmasını onun üzgün, kızgın, ya da
korkmuş hissetmesine bağlamak mümkün değildir. Bebekler
istek ve ihtiyaçlarını anlatmak için ağlamaya mecburdur.
Açlık, tuvaletini yapma ya da sosyalleşme ihtiyacı gibi çok
temel, basit şeyleri anlatma yöntemidir.
İlk 6 ay içindeki bir
bebeğin ağlamaları, daha büyük bir çocuğun ya da bir
yetişkinin ağlamasında olabileceği gibi “korkmak, üzülmek,
kızmak” anlamına gelmez.
Bebeklerin ağlamasına duygusal atıflarda bulunma eğilimi bebeğin ağlamasına doğru şekilde cevap verme becerisini büyük oranda düşürür. Bebeğin ağlamasını duyduğunuzda sorunun ne olduğuna odaklanmak yerine “zavallıcık ne kadar acı çekiyor, çok üzüldü, ya da korktu” diye anlamlar çıkartmaya başladığınızda ağlama nedenini bulamaz ve gerekli sakinleştirici adımları atamazsınız. Bebek ağladığında anne babaların hissettiği gerginlik ve çaresizlik hissi çoğu zaman bebeğin daha fazla ağlamasına ya da ağlamasının daha uzun sürmesine neden olur. Bebekler anne babaların davranış tonuna çok duyarlıdırlar. Mesela, anne kendini stresli hissettiği zamanlarda bebeğini kucağına alıp emzirmeye ya da uyutmaya çalıştığında bebeğinden negatif bir tepki alma ihtimali çok yüksektir. Anne gerginken bebeğin iyi bir şekilde emip huzurlu bir şekilde uykuya dalması pek mümkün olmaz. O nedenle bebeğinizle ilgilenirken stres düzeyini düşürmelisiniz.
Nasıl?
Bunun ilk adımı sizi gereğinden fazla endişeye sokan bebeğin ağlamasına duygusal anlamlar yükleme eğiliminden kurtulmaktır. Ağlamanın altında yatan nedeni bulma konusunda kendinize olan güveni korursanız sakinliğinizi de koruyabilirsiniz. Unutmayın ki ağlayan bebeğe müdahale eden kişinin sakin olabilmesi bebeği sakinleştirmede en önemli unsurdur. Kişisel özellikleriniz ve bebek bakımı konusundaki bilgi düzeyiniz ne olursa olsun bebeğinizin istek ve ihtiyaçlarını en iyi şekilde karşılayabilecek kişi sizsiniz. Bebeğiniz ağladığında sakin bir şekilde onu rahatlatacak adımları uyguluyorsanız, susup susmamasının aslında önemi yoktur. Önemli olan sizin özgüveninizi, sakinliğinizi koruyarak güven hissinin bebeğinize de geçmesini sağlamanız ve bebeğinizin yanında olmanızdır.
Gelişim Uzmanı Psikolog Sinem Olcay
İstanbul Parenting Class
Zeytinoğlu Cad. Arzu 1 Apt.
No:2 Diare:27
Etiler/İstanbul
T&F: 212 351 90 01
sinem@istanbulparentingclass.com
www.istanbulparentingclass.com
reklamlar
